Gerçekten de yangın başlıyor. Şehirde yayılmaya başlıyor. Gidip bavulları alabilir miyim diye merak ediyorum. Ama yangın tam da o yönden başlamış. Annem “kalsın,” diyor. Yangın hızla yayılıyor ve artık gitmemiz gerek. Bütün eşyalarımız orda. Elimizde sadece benim küçük bavulum kalmış. Etrafa bakınıyorum, kalan bir şey var mı diye. Bir torba içinde eski kırkbeşlikler buluyorum. Seviniyorum. Ve birkaç çift ayakkabı. Hepsini toplayıp bir arabaya doluşuyoruz. Annem, ben ve tanıma

Daha onu görmemle kendini camdan bırakması bir oluyor. Korkuyla öne fırlıyorum. Uçar gibi yavaş bir hareketle havada bir kavis çizerek düşüyor. Yere çarpışının felaket olacağını düşünüyorum. Fakat aslında binanın hemen dibinde bir havuz varmış. Bunu ancak ilerlediğimde görebiliyorum. Çocuk fazla derin olmayan bu suya düşüyor. Kafasını çıkardığında zaten amacının bu olduğunu, bir tehlike içinde olmadığını anlıyorum. 

Bu, çok tanıdık bir gerilim aslında — sadece sabah uykusundan değil, bir tür dış dünyanın çağrısından, “artık bir şeyler yapmalısın” baskısından uyanmak zorunda kalmak gibi. Uyku hâli burada sanki senin alanın, senin zamanın, oysa annen ve o gereksiz neşe o alanı delip geçiyor.

Sabah erkenden annesi Maral’ı ormanın derinliklerine götürdü.  Burası obanın konakladığı yerden çok uzaktaydı.  Ormanda Terk Edilen Küçük...

Taşınıyormuşum. Yanımda görmüyorum ama eskiden olduğu gibi annemle beraber yaşadığımı hissediyorum. Ya bu eve yeni taşınmışız ve ben...