Şebnem Vitrinel

Gerçekten de yangın başlıyor. Şehirde yayılmaya başlıyor. Gidip bavulları alabilir miyim diye merak ediyorum. Ama yangın tam da o yönden başlamış. Annem “kalsın,” diyor. Yangın hızla yayılıyor ve artık gitmemiz gerek. Bütün eşyalarımız orda. Elimizde sadece benim küçük bavulum kalmış. Etrafa bakınıyorum, kalan bir şey var mı diye. Bir torba içinde eski kırkbeşlikler buluyorum. Seviniyorum. Ve birkaç çift ayakkabı. Hepsini toplayıp bir arabaya doluşuyoruz. Annem, ben ve tanımadığım kızlar. 

“Bu seni gittiğimiz yerlerde koruyacak,” dedi kadın, sesi titrek bir dua gibiydi. Ardından bir süre Kutan’ın gözlerinin içine baktı, sanki başka bir şey daha söylemek istiyor ama kelimelere dökmeye cesaret edemiyordu. Kutan taşı kavradı, sımsıkı tuttu. Sıcak taşın içinden bir uğultu duyduğunu sandı, bu derin ses eskilerden, Kutan’ın daha dünyada bile olmadığı günlerden akıp geliyordu. 

Oxford caddesinde yürüyorum. İş arıyorum ya sözde. ‘Aşk çocuğu’nun Eva’nın bacaklarının arasından düşmesine az kaldı. Kendisi şimdi tombul, yağlı bir yığın halinde, tozlu kahverengi koltuğa yayılarak oturuyor, şiş bacaklarının altına bir yastık yerleştiriyor, gün boyu çeşitli renkte kutulardan, çeşitli renkte şeyler çıkararak tıkınıyor ve televizyonda ev dekorasyonu programları izliyor. Benim de çıkıp bu nefis tablonun devamlılığını sağlamak için avlanmam gerekiyor.